مهدی ملکی – عجیب است که با از سرگیری رقابتهای باشگاهی بعد از تعطیلات نیم فصل، به جای اینکه شاهد شور و شوق و زیباییهای ورزشی جذاب باشیم، مجبوریم حواشی و جنجال را تحمل کنیم که پرقدرت و البته زشتتر از گذشته ادامه دارد.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، جای توجیه و اغماض وجود ندارد؛ تشت رسوایی از بام فوتبال ایران به زمین افتاده و صدای گوشخراش آن، مدتهاست آزارمان میدهد.
توهین رکیک ساکت الهامی به یحیی گلمحمدی، فحاشی تماشاگران یزدی به سپاهانیها و در ادامه حمله تعدادی از هواداران منتسب به تیم چادرملو به اتوبوس سپاهان و شکستن شیشهها، درگیری حامد لک دروازهبان مس رفسنجان با عکاسِ پشت دروازه در تبریز و فحاشی به او، اخراج محبی بازیکن سپاهان به خاطر تحریک هواداران، اشتباه عجیب داور در دیدار ذوبآهن و پرسپولیس با وجود VAR. همه اینها جزو حواشی تنها یک هفته از مسابقات فوتبال باشگاهی ایران، آن هم در بالاترین سطح یعنی لیگ برتر است. اتفاقاتی که در هفته شانزدهم افتاد و بسیاری از هواداران، کارشناسان و مردم را آزرده خاطر کرد. در این بین شاهد مواردی، چون حمله به داور و کتک کاری در سطوح پایینتر در روزهای گذشته هم بودهایم.
شواهد و واقعیت پیشروی همه ماست؛ ورزشی که باید باعث شور و نشاط و لذت شود، در مسیری جز این حرکچهره نیست، محدود به یک ماه و چند ماه هم نیست. فوتبال هر کشوری که میخواهید را مدنظر قرار دهید و با شرایط جاری در فوتبال خودمان مقایسه کنید تا به عمق فاجعه پی ببرید. از همین کشورهای اطراف و همسایه تا اروپا و حتی آمریکایجنوبی. از امارات و قطر و تاجیکستان تا آلمان و انگلیس و پرتغال و بلژیک. از کشورهای صنعتی و پیشرفته تا کشورهای موسوم به جهان سومی.
اینجا دیگر موضوع صرفاً در خصوص زیرساخت و استادیوم و میلیونها دلار سرمایهگذاری نیست، حالا بحث درباره اخلاق، رفتار، مدیریت و بسیاری از بدیهیات ورزشی، چون فوتبال است. فوتبال ایران سالهاست با تهاجمی ویرانگر روبهرو شده؛ هجوم افراد با تفکرات، اعمال و گفتاری که نهتنها به ساختن و پیشرفت کمکی نکرده، بلکه تباهی به بار آورده است. متأسفانه ویروسی که فوتبال ایران دچار آن شده، بسیار هم مُسری است.