دهها هزار کسبوکار کوچک در شبکههای اجتماعی شکل گرفتهاند، اما هنوز بخش بزرگی از آنها هنوز بدون زیرساخت و ابزارهای پرداخت با کارتبهکارت، نبود گزارش مالی، ابهام مالیاتی و بحران اعتماد فعالیت میکنند. تجارت اجتماعی در ایران به مرحلهای رسیده که برای ادامه رشد، دیگر فقط به مخاطب و فروشنده نیاز ندارد؛ بلکه به زیرساختهای مالی و اعتمادساز نیازمند است تا بتوانند این بازار را از فضای غیررسمی به اقتصاد شفاف و قابل اتکا هدایت کنند.
به گزارش پیوست، علی فدایی معاون بازرگانی اسنپپی در پنلی که با موضوع تجارت اجتماعی در رویداد «کیوتاک» بانک قرضالحسنه مهر ایران برگزار شد با اشاره به تفاوت میان تجارت الکترونیکی و تجارت اجتماعی، گفت: در سالهای گذشته مرز مشخصی میان فروشندگان فعال در شبکههای اجتماعی و پلتفرمهای تجارت الکترونیکی وجود نداشت، اما به مرور این تفکیک در سمت خریدار و فروشنده شکل گرفته است. وقتی درباره پلتفرمها صحبت میکنیم، یک سمت مشتری قرار دارد و سمت دیگر کسبوکارها. امروز پرسونای کاربری که از شبکههای اجتماعی خرید میکند متفاوت با کسی است که صرفا آنلاین خرید میکند. هرچند مرز این دو حوزه همچنان در هم تنیده است، اما رفتار خرید و فروش در آنها متفاوت شده است.
فدایی با توضیح اینکه کاربران تجارت الکترونیکی معمولاً تجربهای مانند مقایسه قیمت، جستوجو، بررسی محصولات و خدمات پس از فروش را در پلتفرمهای بزرگ تجربه میکنند، اضافه کرد: در مقابل، بخشی از کاربران شبکههای اجتماعی ترجیح میدهند پیش از خرید با فروشنده گفتوگو کنند، سوال بپرسند و از واقعی بودن کسبوکار اطمینان پیدا کنند. بخش قابل توجهی از فروشندگان فعال در شبکههای اجتماعی، کسبوکارهای کوچک یا خانگی هستند که شاید یک یا دو نفر درگیر خرید کالا، قیمتگذاری، ارسال و پاسخگویی به مشتری باشند. این افراد الزاما همان فروشندگانی نیستند که یک پنل حرفهای در پلتفرمهای تجارت الکترونیکی را مدیریت میکنند.