در سالهای اخیر بدنه سینمای ایران با موجی از جشنوارههایی روبهرو شده است که هرکدام با ادعای «رویداد فرهنگی» وارد تقویم میشوند اما عملاً هیچ دستاورد تازهای تولید نمیکنند. جشنوارهها در فاصلههای کوتاه شکل میگیرند، فراخوان منتشر میکنند، چند فیلم مشترک را انتخاب میکنند و دوباره همان آثار را بهعنوان «فیلمهای منتخب» روی پرده میبرند. بسیاری از این فیلمها حتی در سطح ملی دیده نشدهاند، اما به اسم «آثار هنری» از یک جشنواره به جشنواره دیگر منتقل میشوند و یک چرخه تکراری را بازتولید میکنند.
این چرخه آنقدر تکراری شده است که وقتی فهرست رسمی فیلمها برای هر جشنوارهای منتشر میشود، مخاطبان و فعالان سینما بدون هیچ شگفتی درمییابند که همان آثار آشنا دوباره در حال گردش هستند. جشنوارههای مختلف نه تنها کشف تازهای ارائه نمیدهند بلکه با تکثیر بیاثر خود فرصتی را که میتواند به دیدهشدن فیلمهای کوچکتر، مستندهای کمترشناختهشده یا استعدادهای تازه اختصاص یابد، هدر میدهند.