اقتصاد۲۴– بررسیها حکایت از این دارد که اقتصاددانان فقط در موارد معدودی مستقیما ارزشهای «بنیادی» را در تحلیل خود لحاظ میکنند. یکی از آنها صندوقهای سرمایهگذاری مشترک است، ارزش بنیادی آنها صرفا ارزش بازار فعلی اوراقبهاداری است که پرتفوی آنها را تشکیل میدهد. همین امر سببشده تا در یکی از تحقیقهای انجامشده توسط دی لانگ و شلیفر که در سال۲۰۱۰ انجامشده، از تفاوت بین قیمتها و ارزش خالص داراییهای صندوقهای سرمایهگذاری مشترک در پایان دهه ۱۹۲۰ استفاده شده تا برای تخمین درجه بیش از حد ارزش گذاری بازار سهام در آستانه سقوط ۱۹۲۹ بهره برده شود. مطابق با نتیجه این تحقیق سهام تشکیلدهنده کامپوزیت S&P در اواخر تابستان ۱۹۲۹ حداقل ۳۰درصد بالاتر از ارزشهای بنیادی قیمتگذاری شده است که موجب ترکیدن حباب و آغاز بحران بزرگ والاستریت شده است.
افزایش شدید و متعاقب آن سقوط قیمت سهام در سال۱۹۲۹ شاید چشمگیرترین رخداد در تاریخ بازارهای مالی آمریکا باشد. شاخص اسمی مرکب استاندارد اند پورز (S&P) بین ژانویه۱۹۲۸ و سپتامبر۱۹۲۹، ۶۴درصد افزایش یافت و بین سپتامبر و دسامبر۱۹۲۹، ۳۳درصد کاهش یافت، تقریبا در نیمه راه به نقطه اوج تاریخی خود در سال۱۹۲۹ افزایش یافت و سپس دوباره به سطوح پایین در تابستان سقوط کرد. این شاخص در سال۱۹۳۲، ۶۶درصد کمتر از سطح دسامبر ۱۹۲۹ و ۷۷درصد کمتر از میانگین سپتامبر ۱۹۲۹ قرار داشت.
برخی از ناظران این الگوی قیمت را منعکس کننده تغییرات بنیادی در اقتصاد تفسیر کردهاند. برای مثال، ایروینگ فیشر در سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰ استدلال کرد که سطح بالای قیمتها در سال۱۹۲۹ منعکس کننده این انتظار بود که جریانهای نقدی شرکتها در آینده بسیار بالا خواهند بود. فیشر معتقد بود که این انتظار پس از یک دهه افزایش پیوسته درآمدها و سود سهام، بهبود سریع فناوریها و ثبات پولی تضمین میشود.