باشگاه پرسپولیس در مقطع فعلی راهی جز «مدیریت بحران از درون» ندارد. تثبیت کادرفنی، تعریف نقشها، و بازسازی تدریجی هویت تیمی، پیششرط هر جهش فنی است.
نتایج پرسپولیس در نیمفصل دوم لیگ برتر، این گزاره را تقویت میکند که باشگاه بهتر بود در ابتدای فصل، در قبال پروژه فنی با محوریت وحید هاشمیان، صبر استراتژیک بیشتری به خرج دهد.
پرسپولیس اما صبور نبود؛ تیمی که برای بازگشت سریع به نتایج مطلوب و آرام کردن فضای احساسی پیرامون خود، به یک «نقطه قطع» نیاز داشت و هاشمیان به همان گزینه بدل شد. شاید زمان انتخاب او برای هدایت پرسپولیس زود بود، اما برای پایان همکاری، تصمیمگیران تردیدی به خود راه ندادند و مسیر تغییر، با سرعت طی شد.
