در یکی از زیباترین تعابیری که از ورزش پینت بال آمده است، گفته اند: «پینت بال، همان شطرنج زنده است!» بازی مهیجی که در تولید بالای آدرنالین خون نقش به سزایی دارد. این را مایی می گوییم که قریب به ۳۶ ثانیه زیر حملات مرگبار تیم حرفه ای پینت بال مشهد دوام آوردیم و توانستیم در نهایت با پرچم سفید جان سالم از میدان نبرد به در بریم. اما اگر بخواهیم خودمانی پینت بال را برایتان تعریف کنیم باید بگوییم پینت بال در فارسی معادل همان تیراندازی یا در اینجا «رنگ اندازی» است. اما این که چرا این ورزش را شطرنج زنده می نامند شاید اگر به جای ما در میدان مسابقه بودید بهتر متوجه می شدید. ورزش پینت بال درست شبیه یک میدان جنگ واقعی است. در این ورزش ۲ گروه می بایست با اسلحه های تا دندان مسلحی که به آن ها «مارکر» می گویند و با توپ های رنگی ژلاتینی که در مخزن مارکرها جا خوش کرده اند، به جان یکدیگر بیفتند. استراتژی های مختلفی برای این بازی طراحی شده
● پینتی ها از کجا آمدند؟!
پینت بال برای اولین بار از کجا وارد سرزمین آریایی ها شد؟ شاید این سوال کلیدی باشد که بسیاری از شما خوانندگان گرامی به شنیدن و یا خواندن پاسخ آن در این جریده مشتاق باشید. حقیقت این است بر اساس یکی از روایات معتبر اولین بار پینتی ها در سال ۱۳۸۲ وارد ایران شدند. این بازی آن زمان در قالب لیگ های غیرحرفه ای در ایران برگزار می شد تا این که در سال ۱۳۸۷ اولین لیگ معتبر ایران در ورزش پینت بال فعالیت خودش را آغاز کرد و ظرف مدت کوتاهی این ورزش در کشور گسترش پیدا کرد. اما خاستگاه این ورزش آمریکاست. برای اولین بار در سال ۱۹۸۱ در «نیوهمشایر» آمریکا این ورزش پای به عرصه وجود گذاشت و شاید به همین خاطر بود که بعدها دولتمردان آمریکا این ورزش را راهی برای تست فنون نظامی و استراتژی های رزم ارتش خود دانستند. تمرینی که شاید در نگاه اول ورزشی برای بالا بردن هیجان بود اما در نگاهی کلان تر، آزمایش فنون استراتژیک و کلاسیک رزم به شمار می آمد.