سعید جلیلی که در انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۳ تجربه ای دیگر از شکست را داشت، به دنبال راهی بود که احمدینژاد در سال ۸۴ رفت؛ از شهرداری تهران به ریاست جمهوری رسید. اما گویا این بار هم تقدیر با او یار نبود.
به گزارش خبرنگار تابناک، جلیلی، همان مرد آرام و کمحرفی که روزگاری پشت میز مذاکرات هستهای نشسته بود، این بار سراغ بودجههای کلان شهرداریها رفته بود. او در گفتوگوهایش تأکید داشت که «بودجه عمرانی پنج کلانشهر از بودجه دولت بیشتر است». این حرف، نوستالژی روزهایی را زنده میکرد که احمدینژاد از شهرداری تهران، خود را به پاستور رساند.
جلیلی و یارانش گویی میخواستند بگویند: «اگر درِ ریاست جمهوری به روی ما بسته است، شاید کلیدش در شهرداری باشد.»
اما سیاست، بازی غریبی است. همانطور که شهرداران بعد از احمدی نژاد نتوانستند از شهرداری به ریاست جمهوری برسند، حالا نوبت جلیلی بود که با یک تصمیم مجلس، نقشههایش به هم بریزد. تأخیر یکساله در انتخابات شوراها، عملاً تب اولیه او و هوادارانش را خواباند.