
اقتصاد دیجیتال ایران که طی یک دهه گذشته خود را به عنوان یکی از تاب آورترین بخش های اقتصادی در برابر تحریم های خارجی معرفی کرده بود، در سال ۱۴۰۴ با مشکلات پیچیده مواجه شد. از یک سو، رشد کاربران اینترنت و افزایش وابستگی زندگی شهری به سکوهای آنلاین، این کسب وکارها را به ستون فقرات توزیع کالا و خدمات تبدیل کرد؛ از سوی دیگر، این ستون فقرات در سالی که گذشت، دست کم دو بار در اثر شوک های مختلف داخلی دچار شکست های ساختاری شد.
واقعیت آن است که کسب وکارهای اینترنتی در ایران همواره خود را برای تحریم های خارجی آماده کرده اند؛ اما آنچه در سال ۱۴۰۴ رخ داد، نوعی «تحریم داخلی» مبتنی بر اختلال در زیرساخت ارتباطی بود. فعالان این حوزه، سال ۱۴۰۴ با، تنش های ژئوپلیتیکی در منطقه که با محدودیتهای اینترنتی تعمیم یافته بود به یاد دارند.
