اقتصاد۲۴- مفاهیم مدیریت بحران در هیچ دورهای از تاریخ معاصر حکمرانی در ایران، تا این اندازه دچار تنزل معنایی و کارکردی نشده بودند. این روزها ترجیعبند سخنان مسئولان و تریبونهای رسمی کشور یک واژه بیشتر نیست: «تاب آوری». از صحن علنی مجلس تا سخنرانیهای صداوسیما، همگی با ادبیاتی مشابه از جامعه میخواهند که «طاقت بیاورد»، «تحمل کند» و «تاب آوری خود را بالا ببرد». شاهد این مدعا اظهارات اخیر علی خضریان نماینده تندرو تهران است که در نقد از عملکرد همکاران خود در مجلس خواستار تمرکز بر افزایش تاب آوری جامعه در شرایط جنگی شده و توجه به موضوعاتی از جمله افزایش مبلغ کالابرگ را پیشنهاد میدهد.
اما پشت این توصیههای اخلاقی و اندرزهای معیشتی، واقعیت میدانی نادیده گرفته شده و یک پرسش مهم بیجواب مانده است: سفره مردم تا چه زمانی و تا چه حد قرار است هزینه تصمیمهای اشتباه و ناترازیهای مزمن مدیریتی را بدهد؟
مفهوم «تاب آوری» در الگوهای توسعه و مدیریت بحران، وضعیتی کاملاً موقت، ارادی و متکی بر یک افق گشایش ملموس است؛ نه یک استراتژی دائمی برای بقا یا پوششی برای سرپوش نهادن بر ناکارآمدیهای ساختاری.