بحران جنگ اخیر یک چیز را بهوضوح یادآوری کرد: داشتن برنامه برای روزهای سخت، دیگر یک انتخاب نیست. برای کشوری که در قلب تنشهای منطقهای قرار دارد، آمادگی برای بحران باید بهاندازه نان شب ضروری باشد.
در هفتههای ابتدایی جنگ، بسیاری از شرکتهای ایرانی برای مواجهه با شوک اقتصادی و افت فروش، به تصمیمی متوسل شدند که شاید در کتابهای مدیریت، “واقعگرایانه” توصیف شود: تعدیل نیرو. اما آیا این انتخاب، همیشه بهترین گزینه است؟ آیا با حذف انسانها از معادله، ریسک حذف میشود یا فقط شکل آن تغییر میکند؟