خودآگاهیِ صرف، بدون تغییر رفتار عملی، میتواند با ایجاد استانداردهای سختگیرانه و جایگزینی «تحلیل ذهنی» با «حس واقعی»، روابط عاطفی را به بنبست بکشاند.
به گزارش مجله خبری نگار،در عصر ستایش بیپایانِ خودشناسی، مرز باریکی میان «بینش رهاییبخش» و «نشخوار فکری فلجکننده» وجود دارد که میتواند صمیمیترین پیوندهای انسانی را به آزمایشگاهی برای کالبدشکافی مداومِ دردها تبدیل کند.