هنرهای نمایشی در جهان امروز نقش تعیینکنندهای در روایتسازی دارند. در ماههای و دو سال اخیر اروپا نشان داد که چگونه یک پرفورمنس ساده، با چند پیکر نمادین و یک چیدمان دقیق میتواند افکار عمومی را درگیر کند و موج رسانهای بسازد.
در ایتالیا گروههای فعال، دانشجویان و هنرمندان در میدانهای عمومی پرفورمنسهایی برگزار کردند که در آن بدنهای بیجان نمادین کنار هم قرار گرفتند، لباسهای کودکانه با رد خون روی زمین چیده شد و صدای ضبطشده گریه مادران فلسطینی در پسزمینه پخش شد. مردم عبور کردند، مکث کردند، عکس گرفتند و تصاویر این اجراها تنها در چند ساعت در رسانههای جهانی دیده شد.
در فرانسه هم پرفورمنسهایی دیده شد که فعالان در سکوت کامل روی زمین دراز کشیدهاند و نام کودکان کشتهشده را روی مقواهایی که کنار بدنشان گذاشته بودند نوشتند. این تصاویر بهقدری تأثیر داشت که شبکههای بزرگ خبری مجبور شدند درباره آن گزارش تهیه کنند.