جشنواره تئاتر فجر برای بازگشت به دوران پرفروغ خود نیازمند آسیبشناسی و شناخت مشکلات ادوار پیشین از جمله تاخیر در معرفی دبیر، فراخوان جشنواره و سیاستگذاریهای این رویداد است.
خبرگزاری مهر- گروه هنر- علی حیدری؛ جشنواره تئاتر فجر در تاریخ تئاتر ایران پس از انقلاب اسلامی، پیوسته معرف و مبلغ استعدادها و آثار نمایشی موفق بوده است و با وجود فراز و فرودهای پیدرپی تا چند سال پیش کماکان به اضافه چند رویداد دیگر یک جریان تپنده محسوب میشد که خون تازهای به رگهای نحیف تئاتر ایران تزریق میکرد و شاهد درخشش آثار، کارگردانان و بازیگرانی در این جشنواره بودیم که امروزه شاید هرچند سال یکبار در قالب اجرای عمومی به صحنه بروند و یا تنها خبری از برگزیده شدنشان در یک رویداد خارجی را شاهد باشیم و این چرخه که در نهایت منجر به ترک استعدادها از کشور میشود، ثمرهای جز لاغر شدن تئاتر ایران و در بطن آن، جشنواره تئاتر فجر نداشته و ندارد. جشنوارهای که چهلوچهار سال برگزار شده است و اکنون در مسیر چهلوپنجمین دوره است، در چندسال اخیر روندی نزولی را در پیش گرفته است و هر سال از حضور هنرمندان مطرح و داوران شناختهشده بیشتر از سال قبل محروم میشود.
نگاهی به چهلوچهارمین دوره جشنواره تئاتر فجر