
هدیه حدادیاصل- تئاتر شهر، بنایی که روزی قلب تپنده نمایش ایران بود، سالهاست حال و روز خوشی ندارد. آنچه روزگاری بهعنوان خانه اصلی تئاتر ایران شناخته میشد و بسیاری از خاطرات فرهنگی یک نسل در سالنهای آن رقم خورده بود، در یک دهه اخیر بیش از هر چیز به نشانهای از رخوت، سکون و بیرمقی بدل شده است.
در یکسال گذشته، فعالیت این مجموعه تقریباً به صفر رسیده؛ نه اجرای شاخصی روی صحنه رفته و نه برنامهریزی کلان و جدی برای بازگشت تئاتر به این بنا شکل گرفته است. حتی در سالهای پیش از آن نیز، اجراهای پراکنده و ضعیف، سالنهای آن را پر کرده بودند؛ اجراهایی که بیشتر از آنکه یادآور روزهای طلایی این مرکز باشند، نشانهای از افول جایگاهش محسوب میشدند. به همین دلیل است که امروز، بسیاری از اهالی تئاتر از فاصله گرفتن تئاتر شهر از هویت نمادین خود سخن میگویند.
