به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایران تئاتر، «اهالی تئاتر، این روزها احتمالا مواردی از این دست را زیاد در اطراف خود میبینند؛ خانوادهای چهار نفره که تا پیش از این به تماشای دو اجرا در ماه مینشستند برای بلیت تئاتر که بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ هزار تومان بود، در ماه دو میلیون و چهارصد تا سه میلیون تومان هزینه میکردند. آنها ولی حالا دیگر از عهده خرید بلیت یک اجرا هم در ماه برنمیآیند و این اتفاق آنقدر که متاثر از افزایش دیگر هزینههای زندگیشان است بهخاطر افزایش ۲۰ تا ۲۵ درصدی بلیت تئاتر نیست؛ البته جدا از چند نمایشی که قیمت بلیتشان پابهپای تورم گران شده است. درواقع، هزینهای که آنها باید صرف کالا و خدمات مصرفی کنند؛ از خوردنی و نوشیدنی و پوشاک تا حملونقل و ارتباطات، بودجهای را که زمانی صرف تماشای تئاتر میکردند بلعیده است.» این روایت داود نامور؛ مدیر تئاتر خصوصی عمارت نوفللوشاتو از وضعیت این روزهای برخی تماشاگران تئاتر است؛ تماشاگرانی که یک سوی معادله پیچیده قیمتگذاری بلیت تئاترند.
خانهدار گشوده میشود.»
در این میان، عماد عامری عقیده دارد «هیچکدام از اینها، راهکار قطعی خروج از این وضعیت نیست. درواقع، همه راهکارهای مذکور مقطعی به نظر میرسند مگر شاهد بهبود اوضاع اقتصاد به شکل کلی باشیم.»
امین اشرفی نیز در پایان میگوید معتقد است «مسئله فقط قیمت نیست» و ادامه میدهد: «به عقیده من، باید با روشهای نوین جذب مخاطب، از جمله ارتباط مؤثرتر، همکاری با دانشگاهها و معرفی بهتر آثار، تماشای تئاتر را برای مردم به تجربهای در دسترس و ارزشمند تبدیل کرد. در این زمینه تجربه کشورهای توسعهیافته میتواند از چند زاویه مدنظر قرار گیرد؛ چه از نظر جذب حمایتهای دولتی و سازمانی و چه از نظر حضور حامی مالی خصوصی یا در شکل موسسه (کمپانی) تولید نمایش که در طولانیمدت میان هزینههای تولید و درآمد گروه تعادل ایجاد خواهد کرد. البته ناگفته نماند تجربه تلخ تئاتر خصوصی و عدم موفقیت آن در سالیان گذشته نیاز به بازنگری جدی و اساسی دارد. در نهایت، هدف باید این باشد که نه کیفیت تولید قربانی شود و نه تئاتر به کالایی دور از دسترس برای مخاطب تبدیل شود.»
59243