13 بهمن 1404
وقتی پای صحبت اصحاب رسانه در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر مینشینید، بیش از تحلیل فیلمها و بازیها، گلایه از یک مسئله تکراری و خستهکننده به گوش میرسد: «بیبرنامهگی».
روز دوم جشنواره، نمونهای آشکار از این مدیریت نابسامان بود؛ جایی که تمامی اکرانها با تأخیری یک تا یک ساعت و نیمه آغاز شدند و برنامه نمایش، بدون اطلاعرسانی به موقع و شفاف، دچار تغییر ناگهانی شد. این رویدادها تنها یک اشکال لجستیکی ساده نیستند، بلکه نشانهای هشدار دهنده از یک فرهنگ مدیریتی نادرست و بیاحترامی ساختاری به وقت، برنامه ریزی و حرفهایگرایی اصحاب رسانه و در نهایت مخاطب سینماست.
برای یک خبرنگار، منتقد یا عکاس رسانهای، زمان تنها یک عدد روی ساعت نیست؛ سرمایه اصلی حرفهای اوست. برنامه ریزی برای پوشش چندین فیلم در یک روز، هماهنگی برای مصاحبه، مطالعه پیش از اکران و نوشتن به موقع گزارش، همه و همه بر اساس یک جدول زمانی دقیق شکل میگیرد.