در مطلبی به مصائب شغلی پرستاران پرداخته و آورده است: «مطالبات پرستاران نقل امروز و دیروز نیست؛ دیگر همه از فرسودگی و دشواری‌های این حرفه مطلع‌اند. همه می‌دانند پرستاران ما بیش از ظرفیت خود کار می‌کنند و اضافه‌کاری‌های اجباری آسیب‌های بسیاری را بر پیکره جامعه پرستاری و البته نظام سلامت وارد می‌کند.

همه می‌دانند، مصائب شغلی پرستاران اثر مستقیمی بر «کمیت و کیفیت» ارائه خدمات دارد و جان بیماران را تهدید می‌کند. وقتی بیماری وارد مراکز درمانی می‌شود باید خدمات باکیفیتی دریافت کند و نسبت نیروی انسانی متناسب با تخت باشد، در غیر این صورت کیفیت ارائه خدمات افت خواهد کرد. پرستاران سعی می‌کنند با شیفت‌های شغلی بیشتر، کمبود نیروی انسانی را به‌رغم درآمد‌های کم ‌پوشش دهند که این امر سبب وازدگی و دلزدگی شغلی می‌شود.

<ان می‌شود؛ به‌همین‌دلیل هیچ‌کس متقاضی اضافه‌کار نیست، مگر اینکه تعرفه آن اصلاح شود، بنابراین بیشتر شاغلان این حرفه به سمت مشاغل غیرتخصصی مانند تاکسی‌های اینترنتی نیز رفته‌اند.»

پرستاران سوای تمام دلخوری‌هایی که دارند، با گریزی به تغییرات جمعیتی و بازنگری جدی در نقش خود، خاطرنشان می‌کنند: «تغییرات جمعیتی در ایران طی۳۰ سال آینده، نشانگر احتمال بروز سونامی قدرتمند «سالمندی» است. به دلیل رشد سریع این پدیده و شیوع بیماری‌های غیرواگیر که در حال حاضر ۸۲درصد از مرگ‌و‌میر را به خود اختصاص می‌دهد، باید به اجرای طرح «پرستاری جامعه‌نگر» به‌عنوان یک الگو نگریسته شود. چنین مدل‌هایی، امتحان خود را درکشور‌های دیگر پس داده‌اند. با توجه به هزینه‌های بالای «درمان»، در این مدل بر «پیشگیری» پافشاری می‌شود و بر پرستاری در منزل و ایجاد زمینه‌های لازم برای مراقبت پرستاری در خانه‌ها (کاهش بار مراقبتی) تأکید می‌کنند. واقعیت این است که با توجه به تغییرات جمعیتی در ایران و افزایش امید به زندگی در کنار افزایش بیماری‌های مزمن، رفتار‌های پرخطر و تصادفات جاده‌ای، نیاز به تجدیدنظر در نظام سلامت و بازنگری جدی در نقش پرستاران در عرصه‌های متفاوت، به‌شدت احساس می‌شود.»