به گزارش مجله خبری نگار، غریبههایی هستند که گرد میزهای اجتماعی یا سوشیال تِیبلِ وسط کافه و کافهرستورانهای گوناگون با هم شناس و آشنا میشوند. اغلبشان ۲ تا چندنفرهاند که ماجراجویانه، اقبال اوقات فراغت خود را برجای دنجنشینیهای معمول کافههای کلاسیک تا مدرن با جمعنشینیهای اتفاقی، پشت همین میزهای گروهی ترندشده میجویند؛ میزهایی چوبی یا فلزی در ابعاد بزرگ با شکل و طرحهایی مینیمال و به رنگهای خنثی. گردنشینان این میزهای بزرگ گاه که چانههاشان گرم میشود وحرفهاشان گل میکند، صدای خندههاشان بلند میشود؛ آنقدر که موج بلند فرکانس خندههاشان به هر کنج از کافه میرسد و خلوت آنها را که تک و جفت نشستهاند، درهم میشکند؛ آن هم برخلاف قانون نانوشته کافهها، یعنی رعایت احوال خلوتگزیدگانی که به صرف فنجانی نوشیدنی یا بشقابی خوردنی آمدهاند. حکایت میزهای اجتماعی کافهها حکایت دگرگونی روالها و یا روال شدن تضادهای پیش از این است.