بسیاری از ما ممکن است از خود بپرسیم که چرا با اینکه بینی ما همیشه جلوی چشممان است، معمولاً آن را نمیبینیم. اگر فقط یک چشم خود را ببندید و مستقیم به جلو نگاه کنید، در دید محیطی خود لکهای گوشتی خواهید دید که همان بینی شما است. بااینحال، با وجود حضور دائمی بینی در میدان دید، ما تقریباً هرگز آگاهانه آن را نمیبینیم.
به گزارش زومیت، دلیل اصلی این پدیده ساده اما شگفتآور است: مغز ما جهان را همانطور که واقعاً هست نمیبیند، بلکه تصویری مدلسازیشده از آن میسازد که به ما کمک میکند در محیط خود بهتر زندگی کنیم و منابع ذهنی خود را هدر ندهیم. بینی، به عنوان یک ویژگی ثابت و همیشگی، معمولاً برای مغز اهمیتی ندارد و در سطح آگاهانه نادیده گرفته میشود.
فرآیند فیلتر کردن اطلاعات بخش مهمی از نحوه کارکرد سیستم بینایی انسان است. مغز ما دائماً پیشبینی میکند که جهان چگونه است و نقاط خالی در میدان دید را پر میکند. نمونه بارز این موضوع، لکه کور چشم است: نقطهای در شبکیه چشم که محل خروج عصب بینایی است و هیچ سلول گیرنده نوری ندارد. بااینحال، ما معمولاً از این شکاف بزرگ در دید خود اطلاع نداریم، زیرا مغز آن را با اطلاعات اطراف پر میکند و تصویری یکپارچه ایجاد میکند.
مغز ما حتی اطلاعات اضافی و غیرضروری را حذف میکند. به همین دلیل است که رگهای خونی چشمها، که میتوانند مسیر نور را مسدود کنند، معمولاً توسط مغز نادیده گرفته میشوند و تنها در شرایط خاص یا هنگام تمرکز م
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();