مروری بر زندگی آلبر کامو؛
بیمنطقی ذاتی زندگی
نوشتههای کامو در شرح بیمنطقی ذاتی زندگی دغدغه بسیاری از مردمان اهل فکر بود که در میان آسیب، اضطراب، ناامیدی و بدبینیهای خود نیازمند فلسفهای بودند که در حوزه عقل بگنجد. برای کامو علاوه بر فجایع اخیر و چشماندازهای کلی مایوسکننده، قطعیت مرگ، نفسِ بودن را به یک «سیاهبازی» و در پی آن زندگی را به مخمصهای بیمنطق بدل کرده است.
سرویس بینالملل خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- ری کاوانگ، ترجمه: بیتا عظیمینژادان؛ کامو که اصالتا فرانسوی – الجزایری بود قبل از اینکه کار خود را بهعنوان یک نویسنده خلاق شروع کند، روزنامهنگاری موثر در زمان جنگ بود. او میتوانست به غول ادبیات فرانسه و صدای راهبر فلسفه اگزیستانسیالیسم غالب بر فضای روشنفکری بعد از جنگ جهانی دوم فرانسه تبدیل شود. آلبا آمییا در بیوگرافی او میگوید، کامو به «وجدان اخلاقی نسل خود» تبدیل شده بود. جای شگفتی اینجاست که این سخنگوی پوچی وضعیت بشری شخصی بود کاملا عادی؛ در حقیقت او از گیرایی بیتکلفی برخوردار بود و در هر کاری اعم از اجتماعی، ورزشی یا ادبی از دیگران پیشی گرفته بود. در سن ٤٦سالگی (وقتی همه نویسندهها به نقطه اوج قدرت خود میرسند) در یک تصادف ماشین جان خود را از دست داد. یکبار یک روزنامه ایتالیایی ادعا کرد این سانحه مرگبار بخشی از توطئه اتحاد جماهیر شوروی بود، ولی به احتمال خیلی زیاد خود کامو میگوید مرگ ناگهانی او یکی از هزاران پدیده اتفاقی، بیهیچ معنای مشخصی در دنیاست.