در چنین شرایط طاقتفرسا و پرتنشی، پرستاران و سایر کادر درمان بیش از هر قشر دیگری بار فشار روانی و جسمی را به دوش میکشند؛ آنان نه تنها باید با خستگی ناشی از شیفتهای طولانی و کمبود نیروی انسانی مقابله کنند، بلکه هر لحظه در معرض خطرات جانی از سوی برخی بیماران یا همراهان آنان هستند. این ناامنی، نبود حمایت قانونی کافی و بیثباتی محیط کار، بسیاری از پرستاران را ناچار به مهاجرت کرده است؛ مهاجرتی که ریشه در ناکامی نظام سلامت در تأمین حداقلهای امنیت، احترام و معیشت برای مدافعان سلامت دارد.