قطعا فیلم «بیست و یک روز بعد» در مکتوبات برخی منتقدان سینمایی فیلم سیاهی است اما فیلم با اتکا به انگیزشهای قهرمانی، سیاهی از خود بر جای نمیگذارد.
سوره سینما – ایمان هادی : در سینمای ایران طی دو دهه گذشته اغلب آثاری که ساخته شدهاند به دنبال تعریف تازهای از طبقه متوسط و مطالبات آنهاست و طبقه فرودست اجتماعی هیچ جایگاه مشخص و تعریف معینی در میان آثار سینمایی ندارد. در واقع نوعی اعوجاج و نوعی التقاط معرفتی – اجتماعی از طبقات در سینمای ایران رایج است و همین امر موجب میشود باورپذیری آثار سینمایی ضریب مقبولیت در میان مخاطبان نداشته باشد.
وقتی در حوزه فیلمسازی به دام واقعگرایی میافتادیم، ترسیم نقش و نگار طبقاتی و جزئیات از ضرورتهای نمایشی محسوب میشود. فیلم «بیست و یک روز» بعد از آن دسته آثاری است که تصویر دقیقی از طبقه فرودست اجتماعی ارائه میکند. شاید نخستین دلیل تمایز فیلم « بیست و یک روز بعد» از سایر آثار سینمایی رایج، توجه مولف به نمایش کاملا واقعگرا از طبقه فرودست اجتماعی است. اغلب آثار ساخته شده درباره طبقه فرو دست به نوعی التقاط اجتماعی دچارند. عدم تشخیص نشانههای طبقه متوسط سبب میشود که فیلمساز اوج و فرود نمایشی و دراماتیک این طبقه را شناسایی نکند.