سینماپرس: فیلم سینمایی «دست تنها» اثری به ظاهر «اجتماعی» است که بیش از هر چیز یک تجربه دیگر «سیاسی» در کارنامه کارگردان خود تلقی میشود.
حسین پورقادری/ فیلم سینمایی «دست تنها» اثری به ظاهر «اجتماعی» است که بیش از هر چیز میتواند یک تجربه دیگر «سیاسی» در کارنامه کارگردان خود تلقی میشود. اثری که در سبک و مدل «سینمای اروپای شرقی» سعی دارد تا پیامی در راستای «فتنه ۱۴۰۱» به مخاطب سینمایی خود منتقل سازد. اثری که با استفاده افراطی از المانهای کلیشهای و بالابردن سطح خشونت و وحشیگری سعی دارد تا منطق ناقص روایت و ضعفهای عدیده فیلمنامه خود را بپوشاند. اثری که با بازیهای به شدت ابتر و تصنعی کاراکترهای خود مخاطب را سرخورده از تماشا ساخته و در مقابل تلاش کرده از حضور «مجید مظفری» و گریم متفاوت او، به عنوان برگ برنده استفاده کند، تلاشهایی که سرجمع همگی آلکن است و بیشتر باعث تمسخر از سوی مخاطب میشود!