به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، «بچه مردم» فیلم خوب و هوشمندانهای است و تجربه گزارشگری و مستندسازی کارگردانش در خروجی کار مشهود است. اینفیلم سال گذشته (۱۴۰۳) در چهل و سومین جشنواره فیلم فجر برنده جایزه بهترین فیلمنامه (محمود کریمی و فائزه یارمحمدی)، بهترین تدوین (عماد خدابخش) و بهترین کارگردانی شد. در ۱۱ رشته هم نامزد شد و میلاد پرتوی فیلمبردارش دیپلم افتخار گرفت.
شاید اگر هوشمندی نویسندگان و کارگردان فیلم نبود، روایتش از انتهای نسخه فعلی به ابتدا بود اما همانهوشمندی باعث شده فرم و ساختار انتخابشده برای روایت، در خدمت حرف و هدفی باشد که نویسندگان اثر در پی بیانش بودهاند؛ اینکه تعدادی از شهدای مظلوم و مغفول دفاع مقدس هشتساله از بچههای پرورشگاهی بودند. اما خب نویسندگان فیلمنامه و کارگردان میدانند بیان همینخلاصه داستان یا نشاندادن یکعنصر کوچک از آن در ابتدای فیلم کافی است تا مخاطبِ (به ظاهر) روشنفکر و اندیشمند که نظر مساعدی نسبت به تاریخ معاصر ایران و انقلاب و جنگ ندارد، خواهد رمید و قصه را نخواهد شنید.
اما فرم هوشمندانهای که برای نشاندن مخاطب روی صندلی سینما استفاده شده، همان فرم «وس اندرسون»ی و شیوه خاص روایت اینکارگردانی آمریکاییانقلاب، کوران انقلاب و بعد دفاع مقدس ورق میخورند که از نظر معنوی و محتوایی، امری پسندیده و تحسینبرانگیز است. مهر تاییدی هم بر اجتماعیبودن فیلم است.
بازیگران کار هم آزمونپسداده و مورد اطمینان کارگردان بودهاند. اما تیپ مرد تُرکزبانی که رضا کیانیان ایفایش میکند، میتوانست توسط بازیگری ارایه شود که ترکبودن و درویشبودن کاراکتر را باورپذیرتر در بیاورد.
چفت و بستهای فرم و محتوای «بچه مردم» نشان میدهند مهندسی و مطالعه پشت نوشتن فیلمنامه و ساخت آن قرار دارد. به همیندلیل هم موفقیتهایش در جشنواره و احیانا در اکران، شایسته آن هستند. نمونه دیگر اینگونه فیلمساختن، «مرد عینکی» ساخته کریم امینی بود که چندی پیش اکران شد.
صادق وفایی