امیرعباس واسعیزاده
رکوردهای عجیب و غریب ارلینگ هالند با پیراهن تیمی مثل نروژ همه را به تفکر وا میدارد.
این دو دهه کم نیستند کسانی که میگفتند مسی و رونالدو آخرین بازماندگان نسل ستارههای طلایی در فوتبال هستند. ستارههایی که مردم به خاطر هنر گلزنی و درخشش آنها به ورزشگاه میآیند. با فوتبال تمام فیزیکی و پرس شدید از بالا، اول پست پلی میکر حذف شد وبا فقر گلسازان خلاق، پیروزیهای حداقلی به مد روز تبدیل و کم کم همه آماده خداحافظی با تعداد گلهای بالا از سوی بازیکنان و تداوم درخشش آنها بودند.
یعنی ممکن بود یک بازیکن یک بار بیاید و در یک فصل چند گل بزند، اما به محض شهرت او مهار میشد و دیگر شانسی برای تداوم درخشش نداشت. به این ترتیب آمار نویسان ناامیدتر از همیشه شدند، چرا که باید با احتمال شکستن بسیاری رکوردها خداحافظی میکردند. رکوردهای گل زنی در یک دوره از جام جهانی یا بازیکنانی که با تعداد بازیهای ملی دو رقمی، تعداد گلی بیشتر از دفعات بازی و حضور در زمین داشتند.