تحریریه داخلی
این روزها سهم علی دایی در ایران خانهنشینی است با چاشنی زخم زبانهایی که گاه و بیگاه از کوتولهها میخورد.
ورزشمدیا نوشت: حتی دو ساعت هم طول نکشید. بلافاصله بعد از این که رسانهها از پیشنهاد باشگاه فولاد به علی دایی برای هدایت این تیم خبر دادند، شهریار در مصاحبهای کوتاه اعلام کرد تمایلی به حضور در فوتبال ندارد. برخی رسانهها شمردهاند و میگویند این دهمین پیشنهادی است که دایی در چهار سال گذشته رد میکند. خداوکیلی خیلی هنر میخواست که شوق حضور در فوتبال را اینطور در وجود علی دایی بکشند؛ دومین گلزن برتر تاریخ فوتبال ملی جهان و کسی که کریس رونالدوی بزرگ بعد از شکستن رکوردش، روی صفحه چندصدمیلیون نفریاش به شکل ویژه از او تقدیر کرد. سهم این آدم در ایران اما خانهنشینی است با چاشنی زخم زبانهایی که گاه و بیگاه از کوتولهها میخورد. توقیف پاسپورت و پلمپ رستوران و پایین کشیدن زن و بچهاش از آسمان که دیگر هیچ.
خب البته دردمندانه باید اعتراف کرد جای دایی در این فوتبال خیلی هم خالی نیست. جایی که امثال تاج و نبی و قنبرزاده بر صدر مجلس نشستهاند، جایی که در آن امثال کریم و کیا و وریا را میرانند و دور را به سفلههای کاسهلیس میسپارند، همان بهتر که شهریار مردمدار ایرانی یک گوشه بنشیند و تن به این تئاتر تباه ندهد.