به گزارش خبرنگار اجتماعی تابناک؛ یادتان هست همین چند سال پیش دیوار مهربانی چه رواجی پیدا کرد و درهر جای شهر میشد دیوار مهربانی را دید و خیلیها بیسر و صدا از آن استفاده میکردند؟ دیوار مهربانی انگار فروریخته و گونههای دیگری از مهربانی کردن رواج دارد. اما هنوز هم در گوشه و کنار شهر میتوان شکل دیگری از آن را دید. این تصویر یکی از داروخانههای منطقه مجیدیه شمالی تهران است. داروخانهای کوچک و آرام که حواسش هست بعضیها برای دستیابی به دارو به خاطر هزینههای گران دچار مشکل میشوند.
وقتی با پزشک داروخانه و پرسنل آنجا صحبت کردیم، گفتند: «این دیوار مهربانی ما هم خوبیهای زیادی دارد و هم باعث سوءاستفاده میشود. افرادی هستند که تا میبینند اینجا مبلغی واریز شده، شروع میکنند به آه و ناله کردن و شکایت از روزگار و… در حالی که چون چندسالی مشتری خود ما بودهاند، میدانیم که مشکل مالی ندارند. خصوصا از نوع پوشش و خاریاش بهبود پیدا کرده و فرصت جایگذاری افراد جدید در لیست مهیا شده.»
حالا که دارو در سطح شهر یا گران است یا به سادگی به دست نمیآید، هنوز هستند کسانی که چراغ امید را آرام و بیسروصدا روشن نگه داشتهاند. این بخشی است که از دست ما مردم عادی برمیآید، بدون آن که وظیفهای داشته باشیم. اما آن بخشی که به مسولان و بالادستیها مربوط است چه؟ چرا هر روز خبری برای کمبود دارو، عدم توزیع واکسنهای مختلف و… باید منتشر شود؟ پس مسولان کدام دیوار مهربانی را قرار است برپا کنند؟ هرچند توزیع به موقع و درست دارو دیوار مهربانی نیست. وظیفه کسی است که مسولیتی را پذیرفته اما انگار برای به سرانجام رساندن آن، در بعضی موارد، احساس تعهد چندانی نمیکند.