سوسن سیرجانی | «ابراهیم و اسماعیل، هر دو در یک تن بودند، با من، پس گفتم، ابراهیم، اسماعیلت را قربان کن. قلم نی، از نیستان میرسید نی در کفم روان، نی خود، نفیر داشت، نفس از من بود، نه نغمه، من میدمیدم چون دم زدن دم به دم» این دیالوگ را دوباره بخوانید تا بدانید چرا «علی حاتمی» را سعدی سینمای ایران میخوانند و شاعرش میدانند. دیالوگهای او سالهاست که به زبانِ گفتار جامعه نفوذ کرده است و بسیار میشنویم که «آیین چراغ خاموشی نیست» و «همهی عمر دیر رسیدیم» و «خدا! چقدر دشمن داری… دوستات هم که ماییم، یه مشت علیل عاجز عقل» و دهها نمونهی دیگر.
به گزارش فیلمنیوز، اگر علی حاتمی زنده بود، امروز، 24 مرداد 80 ساله میشد. به او لقب سعدی سینمای ایران را دادهاند چون به واسطه سابقه نمایشنامهنویسیاش یکی از افراد منحصر به فرد در زمینه دیالوگنویسی در آثار نمایشی بود. حاتمی سه دهه در سینما فعالیت کرد و آثار بزرگی از او به جا مانده. او فعالیتش را محدود به سینما نکرد و سه سریال هم برای تلویزیون ساخت. حاتمی کارگردانی مولف محسوب میشد که شیوه مخصوص به خود را در کارگردانی آثارش داشت. تلفیق تاریخ و قصه، آن هم براساس برداشتهای شخصیاش از تاریخ، او را تبدیل به روایتگری متفاوت از زندگی ایرانیها در طول تاریخ کرده بود.