گروه ورزشی: روزگاری، بسیار از همدورههای «آقا تختی» و گوششکستهها در مورد چرایی ماندگاری او پرسیدم، هر کسی چیزی گفت، اما یک جمله بیش از همه به دلم نشست: «حتما آدم خوبی بوده که خدا اینقدر به او عزت داده است»
به گزارش بولتن نیوز به نقل از تسنیم، این سادهترین، بیآلایشترین و شاید صادقانهترین تعریفی بود که میشد از تختی بزرگ داشت. مردی که خودش هم ساده بود، ساده زندگی کرد، اما ساده نمرد… تعریفی در دسترس، قابل فهم برای عموم، بدون آنکه چیز زیادی از زندگی نسبتا کوتاهش بدانند.
مردی که زیباترین تعریف در موردش شاید همین جمله کوتاه باشد که «او خودش بود» آن هم در جامعهای که از خود بودن، فرار میکند، نقاب میزند، هر روز به رنگی و لعابی درمیآید.
غلامرضا تختی روز پنجم شهریور 1309 در جنوب تهران به دنیا آمد، تا روزی که بر سکوی جهانی برود، سختی زیادی را تحمل کرد، مثل خیلی از قهرمانان کشتی، از خانوادهای نسبتا ضعیف به لحاظ مالی، با زمین خوردنهای بسیار که همین سرعت پیشرفتش را اندک ساخته بود، به طوری که خودش سالها بعد که خاطراتش را به زبان آورد، گفت یک سالی که برای کار به جنوب کشور رفته و آنجا تمرین کشتی هم میکرد، هیچ پیشرفتی نداشت و چیزی به داشتههایش اضافه نشد اما همین کشتیگیر کم استعداد تمرینات جنوب کشور، با پشتکاری وصفناپذیر، صاحب رکوردهایی در ورزش ایران شد که بعضیهایش همچنان دست نخورده باقی مانده است و از آن رکوردها و قهرمانیها مهمتر اینکه 9 دهه گذشته از تولدش، همچنان او بزرگمردی است که نامش بر پیشانی ورزش ایران میدرخشد.