تحریریه داخلی
تیم ملی پیروزی ۳ بر صفر مقابل کره شمالی را با پیروزی زجرکش کننده ۳ بر ۲ عوض کرد و این وسط مهدی طارمی و سردار آزمون حتی بیش از قلعه نویی و شجاع خلیل زاده سرزنش شدند.
به گزارش خبرورزشی، در این که تیم ملی بعد از ده نفره شدن مقابل کره شمالی افتضاح بود، هیچ شک و تردیدی نیست، تیم ملی بد بود، خیلی بد و با هر تعویض کادر فنی هم بدتر شد… کار از دست مان در رفت، خیلی زیاد و مهاجمانی که در محوطه جریمه حریف بوی گل می دادند تا محوطه جریمه خودی عقب نشینی کردند و آنقدر عقب عقب آمدند که روی هر دو گل حریف نقش داشتند؛ گل اول را مهدی طارمی به خودمان زد و روی گل دوم هم سردار آزمون مشابه اشتباه علی دایی در جام ملتهای آسیا ۲۰۰۰ لبنان را مرتکب شد. آن روز دایی مقابل کره جنوبی در دفع توپ، ناقص عمل کرد و کار دست مان داد و پنجشنبه شب هم این سردار آزمون بود که روی گل دوم همسایه شمالی کره جنوبی با دفع ناقص توپ، شریک گلزنی کره شمالی شد اما این دلیل نمی شود سردار آزمون و مهدی طارمی را سرزنش کنیم و تمام تلاش های این دو برای تیم ملی و فوتبال ایران را زیر سوال ببریم.
انتقاد از طارمی و سردار در روزهای اخیر غیرمنصفانه شده است و عجیب اینجاست که در نقد طارمی می گویند او تمام توانش را برای تیم ملی ایران نمی گذارد. انگار نه انگار که در نیمه اول بازی ایران و کره شمالی همین مهدی طارمی هر سه پاس گل تیم ملی را داده بود. مگر می شود از بازیکنی که در اینتر توپ می زند اما وقتی به تیم ملی می آید، به جای خوره بازی، در خدمت تیم است و به جای تکروی برای گلزنی، به همبازیانش پاس گل می دهد، ایراد گرفت و گفت تو دلت با تیم ملی نیست؟ طارمی اگر دلش با تیم ملی نبود که برای دفاع کردن تا محوطه شش قدم خودمان عقب نمی آمد که ناخواسته توپ به پاش بخورد و وارد دروازه تیم ملی شود؟