سما بابابی | اوایل دههی پنجاه است. فردین ستارهی بلامنازعِ سینمای ایران. خبرنگاری میپرسد: میگویند آواز ایرج سبب شهرت شما شده است؟ فردین میخندد و با کنایه میگوید: «…و میگویند بازیگری من سبب اشتهار ایرج شده است.» او البته خیلی زود حرفش را تصحیح میکند: «ولی نه؛ ما هر دو دست به دست هم دادیم و کار کردیم. وگرنه ایرج که بهترین و خوبترین صداها را دارد، بهجای دیگران هم آواز خوانده و میخوانَد؛ اما تیپ و حرکات دهان من است که کاملاً به صدای ایرج میخورَد. البته خیلیها که ایرج بهجای آنها خوانده همچنان در گمنامی به سر میبرند، در حالی که صدای ایرج شاید تا صد سال دیگر نیز بیرقیب باشد.»
به گزارش فیلمنیوز، محمد علی فردین پس از تحولات سیاسی اجتماعی ایران در سال 1357 خانهنشین میشود و جوانمرگ؛ یارِ غارش اما هنوز هست و امید که سالها سایهاش بر سرِ سینمای ایران بماند. در همهی این سالها اما هر وقت سخن از «فردین» شده، با ستایش از او گفته: «او طوری صدای من را پلیبک می کرد که شاید خود من هم نمی توانستم این کار را انجام دهم. ما با هم خیلی دوست بودیم و رفتوآمد خانوادگی داشتیم، جانمان به هم گره خورده بود. هر دو هم تلاش می کردیم تا کارهایی که با هم اجرا میکنیم، به بهترین شکل انجام شود. مثلا ده کار را می شنیدیم و روی آن فکر می کردیم تا سرانجام یک اثر را از بینشان برای خواندن در فیلم انتخاب کنیم. برای اینکه چه قطعهای اجرا شود، ساعتها می نشستیم و با هم حرف میزدیم.»