شعر متعلق به کسانی نیست که آن را سرودهاند، بلکه متعلق به کسانی است که به آن نیاز دارند. این یکی از ماندگارترین دیالوگهای فیلم پستچی، یکی از آثار مهم سینمای ایتالیا است. صنعت فیلم ایتالیا در اوایل قرن بیستم با شرکتهای بزرگ تولیدی که در ناپل، رم، تورین و میلان به وجود آمدند، شروع شد. فیلمهای اولیه دوران صامت ایتالیا با استقبال جهانی چشمگیری مواجه شدند. ظهور حزب ناسیونال فاشیست و موسولینی شاهد افزایش تصاعدی در فیلمسازی با محوریت رم بود. با اینحال، این آثار نسخههای سینمایی تبلیغات برای زندگی تحت رژیم فاشیست بودند. در پایان جنگ جهانی دوم، شکست کوبنده ایتالیا تغییرات عظیمی را در صنعت فیلم این کشور به وجود آورد. فیلمسازان این دوره با پول هدایت نمیشدند. آنها واقعیتهای پر از خشونت زندگی در ایتالیا را بهنمایش میگذاشتند. همین شرایط منجر به یکی از شناختهشدهترین جنبشهای سینمایی بهنام نئورئالیسم شد. این آغاز دوران طلایی سینمای ایتالیا بود. از دهه 1960 تا 1980، سینمای ایتالیا در سطح جهانی دیده شد و همین باعث شد کارگردانانی مانند روسلینی و فلینی و بازیگرانی مانند سوفیا لورن به شهرت جهانی دست یابند.