استاد حوزه و دانشگاه گفت:اگر خانواده، مدرسه و رسانه، با درایت و ظرافت، حیا را بازتعریف کنند و از تحمیل به سمت درونیسازی بروند، میتوان امیدوار بود نسلی پرورش یابد که هم آزاد است، هم باوقار.
جوان آنلاین: در دنیای پرشتاب امروز که رسانهها، شبکههای اجتماعی و تبلیغات، گفتمان اخلاقی را به حاشیه راندهاند، بازگشت به مفاهیم اصیل و تربیتمحور، ضرورتی انکارناپذیر است. یکی از این مفاهیم کلیدی، «حیا» است. واژهای که گرچه در فرهنگ دینی و ادبی ما پیشینهای کهن دارد، اما در ادبیات تربیتی امروز کمتر بدان پرداخته شده و در میان موج بیپرواییها و هنجارشکنیهای رسانهای، گاه بهعنوان نوعی ضعف یا کمرویی تعبیر میشود.
در حالی که حیا، نهتنها یک صفت فردی، بلکه یک نیروی درونی برای خودمراقبتی اخلاقی، حفظ کرامت انسانی و احترام متقابل است. کودکی که حیا دارد، نه به اجبار و ترس، بلکه با درک درونی از ارزش خود و دیگران، از خطا فاصله میگیرد. نوجوانی که حیا را میفهمد، پیش از آنکه تحت فشار گروه همسالان به سمت انحراف کشیده شود، «نه» گفتن را میآموزد.
اما سوال اینجاست؛ چگونه میتوان در روزگاری که اغلب کودکان و نوجوانان، بیشتر از خانواده با گوشیهای هوشمند و محتواهای گاه غیراخلاقی در ارتباطاند، مفهومی، چون «حیا» را نه فقط آموزش داد، بلکه در درون آنها نهادینه کرد؟
بنابر روایت مهر، در این چهارچوب، در گفتوگو با محمدرضا پیسپار استاد حوزه و دانشگاه، به بررسی چیستی حیا، تفاوت آن با خجالت، کارکردهای آن در تربیت کودک، و راههای تقویت و احیای این فضیلت بنیادین پرداختهایم. آنچه در ادامه میخوانید حاصل این گفتگوست: