سالهای زیادی این باور جا افتاده بود که دنبالهها، جز در بعضی موارد، هیچ وقت به پای قسمت اصلی و اول نمیرسند. انصافا هم چنین برداشتی بیراه نبود. در بیشتر تاریخ هالیوود، برای دنبالهها نه وقت چندانی میگذاشتند، نه بودجهی درخور و نه حتی ذرهای توجه خلاقانه. اغلبشان فقط تلاشی بودند برای سواری گرفتن از موجی که فیلم اول ساخته بود. یعنی یک حرکت حسابشده و کمی حقیرانه برای اینکه هرچه زودتر و با کمترین هزینه، جیبها را پر کنند. اما روزگار عوض شده است و حالا دیگر دنبالهها بیش از هر زمان دیگری میتوانند همسنگ نسخهی اصلی باشند، یا حتی بهتر. اگر هم این اتفاق نیفتد، دستکم آنقدر سرگرمکننده هستند که تماشاگر را تا پایان با خود همراه کنند. هالیوود امروز بیش از همیشه به ساخت دنبالهی فیلمها میپردازد، پس طبیعی است که همهی منابع و امکانات در اختیارشان قرار بگیرد. این مساله برای ژانر اکشن نعمت بزرگی است، چون در جهانی که همه چیز بر سر گلولهباران، انفجارها و شمشیرزنیهای پرهیاهو میچرخد، بزرگتر بودن معمولا یعنی بهتر بودن.