به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در تاریخ معاصر جمهوری اسلامی ایران، کمتر میتوان شخصیتی را یافت که پیوندش با قرآن کریم، تنها در سطح سخن و توصیه باقی مانده باشد. رهبر شهید، از جمله چهرههایی بود که اهتمام به قرآن را نه در قالب یک شعار فرهنگی، بلکه در متن رفتار و سیره مدیریتی خود به نمایش گذاشت. یکی از روشنترین جلوههای این رویکرد، استمرار محافل انس با قرآن در بیت ایشان بود؛ سنتی که طی سالیان متمادی، بیوقفه ادامه یافت و به یکی از مهمترین رویدادهای قرآنی کشور تبدیل شد.
بنابر روایت ایکنا، ویژگی این محافل، صرفاً حضور قاریان ممتاز یا اجتماع فعالان قرآنی نبود. اهمیت اصلی آن در پیامی نهفته بود که به جامعه منتقل میکرد؛ اینکه قرآن، نخستین پناهگاه یک جامعه اسلامی در روزهای آرامش و نخستین تکیهگاه آن در روزهای سختی است. از همینرو، حتی در حساسترین مقاطع کشور نیز این جلسات از تقویم فرهنگی رهبر شهید حذف نشد. شرایط دشوار امنیتی، تحولات منطقهای، بحرانهای سیاسی و اجتماعی و حتی روزهایی که افکار عمومی بیش از هر زمان دیگری درگیر مدر بزنگاههای تاریخی، نقشآفرین بوده است. اکنون نیز میتواند با ابتکاری ساده، اما عمیق، وفاداری خود را به میراث قرآنی رهبر شهید نشان دهد؛ ابتکاری که هزینه چندانی ندارد، اما آثار فرهنگی آن ماندگار خواهد بود. کافی است در هر نقطه از ایران، چراغ یک محفل قرآن روشن شود و ثواب تلاوت آیات الهی به روح مردی هدیه شود که تا واپسین روزهای حیاتش، قرآن را محور حیات فردی و اجتماعی امت اسلامی میدانست.
چه بسا زیباترین بدرقه برای رهبر شهید، نه در ازدحام جمعیت، بلکه در طنین همزمان تلاوت قرآن از هزاران مسجد، حسینیه، مؤسسه و خانه در سراسر ایران رقم بخورد؛ بدرقهای که با زبان قرآن انجام شود، زیرا او خود بیش از هر چیز، مردم را به همین کتاب دعوت میکرد و بزرگترین میراثش نیز چیزی جز گسترش فرهنگ انس با قرآن نبود.
وهاب خدابخشی