هواپیمایی با طول بال‌هایی برابر با یک جت غول‌پیکر، اما وزنی به سبکی یک خودرو، قرار بود بدون نیاز به حتی یک قطره سوخت، آسمان‌ها را فتح کند. اما همان‌طور که تاریخ هوانوردی بارها ثابت کرده است، فاصله میان یک ایده جسورانه و پایداری عملیاتی، اغلب با حوادثی غیرمنتظره پر می‌شود.
به گزارش خبرآنلاین، پروژه «سولار ایمپالس» تنها یک هواپیما نبود، بلکه یک آزمایشگاه پرنده بود. با این حال، گزارش‌های فنی اخیر نشان می‌دهند که این پرنده خورشیدی در مسیر ثبت رکورد خود، با چالش‌هایی روبرو شد که فراتر از توان پیش‌رانش‌های الکتریکی آن بود. مشکل اصلی نه در تابش خورشید، بلکه در مدیریت انرژی ذخیره شده نهفته بود.
در طولانی‌ترین بخش سفر پرواز پنج شبانه‌روزی بر فراز اقیانوس آرام سیستم‌های ذخیره‌سازی انرژی هواپیما دچار بحران شدند. باتری‌های لیتیوم پلیمری که در محفظه‌های عایق‌بندی شده قرار داشتند، به دلیل نرخ شارژ سریع و دمای بالای محیط، بیش از حد داغ شدند (Overheating). این یک پارادوکس مهندسی بود: عایق‌بندی که برای محافظت در برابر سرمای شدید شب طراحی شده بود، در طول روز مانع از خروج گرما شد و قلب تپنده هواپیما را پخت.
پاشنه آشیل هواپیمای غول‌پیکر
مهندسان برای دستیابی به پرواز خورشیدی، باید وزن را به حداقل می‌رساندند. نتیجه، سازه‌ای از فیبر کربن بود که به طرز حیرت‌آوری سبک، اما به همان اندازه در برابر تلاطم‌های جوی (Turbulence) بی‌دفاع بود.این هواپیما بیشتر شبیه به یکnt(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();