جامعه ۲۴، یکی از دوستانم بهتازگی به سوئد مهاجرت کرده است. روزی در میان سخنانش به شمار زیاد معلولان در این کشور اشاره کرد که مدام در خیابان آنها را میبیند. برای او جالب بود که افراد دارای معلولیت در آن کشور مانند افراد فاقد معلولیت به فعالیتهای اجتماعی مشغولند و هنگامی که در سطح جامعه تردد میکنند نه نگاهی از سر ترحم یا تحقیر به سمتشان برمیگردد و نه به لطف نبود معابر نامناسب نیاز به کمک دیگری پیدا میکنند. آنها در جامعه حضور دارند، زندگیای که حق هر کسیست را دارند و راه خود را میروند راهی که معابرش آسان و متناسب با وضعیت جسمی و حرکتی آنهاست و البته از حمایت همهسویه اجتماعی برخوردارند، شاید بیشتر از افراد عادی جامعه.
قیاس برخورد و حمایت از معلولان در کشور ما با کشورهای توسعهیافته اما با وجود حضور در عصر تکنولوژی و مدرنیته همچنان به هیچ میانجامد و به نقطه خوبی نمیرسد. ما در جامعه کمتر با افرادی مواجه میشویم که دارای مشکلات جسمی و حرکتی باشند، علت این موضوع چیست؟ شاید در ابتدا گمان کنید که شمار این افراد در جامعه نسبت به دیگر کشورهای دنیا کمتر است، اما این استدلال اشتباه بوده و تنها دلیل کمتر دیدهشدن این افراد هراس آنها از حضور در جامعه به دلیل نبود فرهنگ مناسب برخورد با آنها، عدم مناسبسازی معابر و خیابانها، عدم دسترسپذیری امکانات شهری و البته فقدان حمایتهای اجتماعی است.
هر کدام از این معضلات کافی است تا فرد دارای معلولیت را بهمرور از جامعه حذف و خانهنشین کند، این در حالیست که این افراد هم مانند همه مردم میتوانند در جامعه و در کنار ما حضور داشته باشند و به زندگی عادی خود ادامه دهند و انرژی فراوان و مثبتشان را در سطح جامعه پخش کنند، اما شرایط این افراد در جامعه ما بهگونهای است که آنان را به ناچار منزوی و خانهنشین کرده و روزبهروز به سمت افسردهتر و ناکارآمد شدن هدایت میکند.