اقتصاد بنگلادش در اوایل دهه ۷۰ ویرانشده بود. در یک جنگ ۹ ماهه به تازگی از پاکستان جدا شده بود و کشوری بسیار فقیر با جمعیت متراکم و عمدتا وابسته به تولید کتان و کشاورزی بود که نمیتوانست غذای مردم خودش را تامین کند.
تولید نساجی و پوشاک، جرقه یک بازگشت اجتماعی و اقتصادی معجزهآسا را برای بنگلادش زد، بهطوری که امروز کشورهای در حال توسعه سعی دارند از آن تقلید کنند. تحول بنگلادش و روی آوردن آن به سیاستهای بازار-محور، که خصوصیسازی صنایع و آزادسازی تجارت را دربرمیگرفت، به جهش صادرات لباس منجر شد. تولید تیشرت، شلوار و پلیورهای نخی تبدیل شد به موتور رشد بنگلادش و نقطه عطفی در اقتصاد این کشور. در طول ۱۰ سال گذشته، بنگلادش به ۳۵امین اقتصاد بزرگ دنیا تبدیل شده و با اشتغالزایی برای میلیونها شهروند خود، نرخ فقر را نصف کرده است. در دهه قبل از شروع پاندمی کرونا، اقتصاد بنگلادش رشد سالانه ۷ درصدی داشت و تولید ناخالص داخلی (GDP) سرانه، به حدود ۲۵۰۰دلار رسید که حتی از هند همسایه هم بیشتر بود.