نسیم فرزین
بارسلونا همچنان با همان جسارت همیشگی بازی میکند، اما وقتی گلها کمتر شده و تردید به رختکن رسیده، ریسکِ حسابشده فلیک بیش از هر زمان دیگری شبیه قمار روی لبه پرتگاه است.
فصل گذشته توصیف سبک بازی بارسلونا اغلب با استعارهای جسورانه همراه بود: بندبازی بر فراز پرتگاهی عمیق؛ نمایشی هیجانانگیز که هر لحظه میتوانست به سقوط ختم شود. سیستم مبتنی بر خط دفاعی بسیار بالا، پرس سنگین و ریتم سرسامآور، برای بسیاری شبیه فوتبالی پرزرقوبرق اما پرریسک بود؛ ایدهای که در ظاهر راه مقابله با آن ساده به نظر میرسید، اما در عمل کمتر تیمی موفق میشد از آن عبور کند. با این حال در دو دیدار اخیر مقابل خیرونا و اتلتیکو مادرید، همان نقطه قوت به پاشنهآشیل تبدیل شد. هر دو تیم با عبورهای سریع و مستقیم از پشت خط دفاعی، به شکلی مشابه بارسلونا را مجازات کردند؛ بهگونهای که اینبار نه جسارت، بلکه آسیبپذیری به چشم میآمد.
در متروپولیتانو، شدت ضربه بیسابقه بود: چهار گل خورده در نیمه نخست و سنگینترین شکست برابر اتلتیکو در ۸۶ سال گذشته. مسئله فقط باخت نبود؛ نوع فروپاشی بود. بازیکنان بارسلونا با واقعیتی روبهرو شدند که مدتها از آن فاصله گرفته بودند: این سیستم، اگر هماهنگی و تمرکز کامل نداشته باشد، بیرحم است. ورزشگاه هم با انرژیاش این تردید را بزرگتر کرد.