خودداری دونالد ترامپ در اجازه دادن به «لای چینگ ته» رئیسجمهور تایوان برای سفر به ایالات متحده و نیز لغو جلسه مقامات دفاعی نشانه خوشایندی است حاکی از اینکه واشینگتن متوجه شده که ایجاد یک توافق موقت در رابطه با تجارت چین و امریکا، بسیار مهمتر از چگونگی حل و فصل نهایی ماهیت روابط پکن و تایپه است.
جوان آنلاین: خودداری دونالد ترامپ در اجازه دادن به «لای چینگ ته» رئیسجمهور تایوان برای سفر به ایالات متحده و نیز لغو جلسه مقامات دفاعی نشانه خوشایندی است حاکی از اینکه واشینگتن متوجه شده که ایجاد یک توافق موقت در رابطه با تجارت چین و امریکا، بسیار مهمتر از چگونگی حل و فصل نهایی ماهیت روابط پکن و تایپه است. روابط چین و امریکا بر یک درک بنیادین استوار است: «تایوان بخشی از چین است.» بیانیه شانگهای در سال ۱۹۷۲ که در آخرین روز سفر تاریخی رئیسجمهور ریچارد نیکسون به چین صادر شد، این توافق کلیدی را تثبیت کرد: «ایالات متحده اذعان میکند که همه چینیها در دو سوی تنگه تایوان بر این باورند که فقط یک چین وجود دارد و تایوان بخشی از چین است. ایالات متحده این موضع را به چالش نمیکشد و بار دیگر بر علاقهمندی خود به حل مسالمتآمیز مسئله تایوان از سوی خود چینیها تأکید میکند.» بنابراین، ادعای چین بر حاکمیت تایوان قطعی است. بیانیه مشترک ۱۹۷۸، میان چین و امریکا هرگونه تردید را درباره اینکه چه کسی دولت قانونی و مشروع چین است، برطرف کرد: «ایالات متحده امریکا، دولت جمهوری خلق چین را به عنوان تنها دولت قانونی چین به رسمیت میشناسد.» با درک اینکه زمانبندی الحاق تایوان نامشخص است، بیانیه ۱۹۸۲ پارامترهایی را برای فروش محدود سلاح امریکا به تایوان تعیین کرد: «دولت ایالات متحده اعلام میکند که به دنبال اجرای سیاست بلندمدت فروش سلاح به تایوان نیست که فروش تسلیحات به تایوان از نظر کیفی یا کمی از سطح سالهای اخیر فراتر نخواهد رفت و قصد دارد به تدریج فروش سلاح به تایوان را کاهش دهد.»
بی اعتباری توسل به نیروی نظامی
پایه مداخله احتمالی امریکا در پاسخ به الحاق اجباری تایوان ازسوی چین، در قانون روابط تایوان در سال ۱۹۷۹ ریشه دارد. این قانون اعلام میکند که استفاده از اجبار برای تحقق الحاق تایوان به سرزمین اصلی، تهدیدی برای صلح و امنیت منطقه اقیانوس آرام غربی و نگرانی جدی برای ایالات متحده خواهد بود. هرچند ماهیت واکنش امریکا عمداً مبهم است، اما در سال ۲۰۲۵ تهدید به استفاده از نیروی نظامی دیگر اعتباری ندارد.
نخست، هیچ رئیسجمهور امریکایی تاکنون دلیلی ارائه نکرده که چرا دفاع از تایوان که یک موجودیت غیرکشور است و یک منفعت حیاتی ملی به شمار میرود. منفعت حیاتی ملی باید ماهیت وجودی داشته باشد، یعنی چیزی که کشور حاضر باشد برایش با تمام منابع خود (حتی سلاح هستهای) وارد جنگ شود.