طرح جامع شهری تهران که برای سال ۷۰ نوشته شده بود، مساحت کنونی پایتخت را متناسب با جمعیت ۵ میلیون نفر در نظر گرفته بود، اما حالا پس از گذشت ۳۰ سال، جمعیت تهران به حدود ۱۴ میلیون نفر رسیده، اما مساحت شهر گسترش پیدا نکرده است.
به گزارش جوان آنلاین به نقل از فارس، اساسا اختلاف بر سر افقیسازی و عمودیسازی و یا امتناع دستگاههای اجرایی از ارائه خدمات به حاشیه شهر، ریشه در مساله زمین و میزان عرضه آن دارد، این یعنی اغلبچالشهای تعیینکننده در حوزه مسکن ارتباط مستقیمی با عرضه زمین دارد.
در خصوص ضرورت عرضه زمین و گسترش شهرها دو دیدگاه اصلی وجود دارد، دیدگاه اول که طرفدارانی چون عباس آخوندی، وزیر راه و شهرسازی دولت روحانی از طرفداران آن بود، گسترش افقی و توسعه شهر در خارج از محدوده فعلی را مطلوب نمیداند، لذا تنها چاره را در توسعه عمودی شهر و یا همان بلندمرتبه سازی با تراکم بالا میداند.
طرفداران دیدگاه دوم با توجه به وجود زمین کافی در کشور، مدعی هستند مساحت کنونی شهرها باید افزایش یابد و معتقدند با تجدید نظر در محدوده فعلی و الحاق زمین، شهرها باید به صورت افقی توسعه پیدا کنند.
در حال حاضر، توسعه شهر براساس طرح جامع و تفصیلی است. شهرداریها براساس طرح تفصیلی، کمربندی را به دور شهر بسته و یک مساحت محدود را برای آن تعریف میکنند که اصطلاحا به آن محدوده شهری گفته میشود. محدوده شهری قسمتی از فضای شهری است که ارائه خدمات شهری مختص به آن بوده و خارج از آن هیچ گونه پروانه ساخت و خدمات زیرساختی از طرف شهرداری ارائه نمیشود. دقیقا همین نقطه، شروع چالشها و اختلاف نظر هاست. چرا باید خدمات شهری و عرضه زمین و خدمات توسط برخی نهادها محدود شود؟