این جمله در ظاهر ساده، اما دقیقاً ریشه یکی از مشکلات اصلی زیستبوم هوش مصنوعی ایران است: ما بیش از اندازه، روی زیرساخت پردازشی تمرکز کردهایم؛ آن هم در مسیری که نه خروجی اقتصادی جذابی دارد و نه درد قابل چشمگیری از کسبوکارهای واقعی، کم میکند. زیرساخت پردازش گرافیکی به خودی خود نه ارزش ایجاد میکند، نه به رشد واقعی بازار کمک میکند؛ اگر هم کمک کند، تنها زمانی است که در کنار یک محصول مبتنی بر نیاز واقعی قرار گرفته باشد، نه پیش از آن.
این تجربه را سالهاست از نزدیک لمس کردهایم. نزدیک چهار سال است که هیچ حمایتی در حوزه GPU دریافت نکردهایم، اما توانستهایم سرویسهای هوش مصنوعی در حوزه زبان فارسی ارائه کنیم که مشتریان کیفیتشان را «ملموساً بالاتر» از بسیاری از گزینههای موجود ارزیابی کردهاند. وقتی به ساختار هزینهها نگاه میکنیم، سهم GPU در کل هزینه شرکت تنها دو تا سه درصد از هزینههای ماه است. این واقعیت ساده نشان میدهد عامل ساخت کیفیت، پردازنده نیست؛ معماری، داده و مهندسی است. امری که توسط ذهن و مهارت نیروی انسانی خبره شکل میگیرد، نیروی انسانی که از مهمترین مزیتهای ما در عرصه هوش مصنوعی و اقتصاد دیجیتال است.