برنامهگرایی یا عوامفریبی؟
آرمان – باتوجه به برگزاری نخستین دور مناظرات تلویزیونی نامزدهای انتخابات ریاستجمهوری، ارزیابی شما از مدل و محتوای برگزاری این مناظرات چیست؟
معمولا در یک فضای منطقی و به لحاظ بلوغ حاکم بر رقابتهای تبلیغاتی در انتخابات ریاست جمهوری، انتظار عمومی از کاندیداها تأکید بر عقلانیت و واقعبینی در شعارها و برنامههای گفتاری و رفتاری آنهاست. اساسا شعارها و تدابیر کاندیداها به وضوح باید بیانگر وزن علمی و اجرایی کاندیداها و بهویژه نشان از درک و شناخت واقعی و یا غیر واقعی و فریبنده آنان از مسائل گوناگون داخلی و خارجی کشورمان داشته باشد. با گرفتار شدن در نوعی از خوشبینی سطحی و نیز سوء استفاده بازیگران سیاستزده و قدرتطلب از علائق ارزشی و اعتقادی مردم در یک دوره هشت ساله، مسیر انتخاب واقعی ملت دگرگون و سکان ریاست جمهوری به کسانی سپرده شد که زخمهای آن بر پیکر کشور و ملت تا سالهای متمادی باقی میماند. آن تجربه عمدتا نشان از غلبه تبلیغات کاذب و سیطره امواج عوامفریبانه بر عقلانیت عمومی در سطح کشور بود. اما اکنون به نظر میرسد که باید با مروری برمجموعه تجربیات در یازده دوره گذشته انتخابات ریاستجمهوری و بخصوص با بررسی و شناخت جامع از نیازها، اولویتها، ظرفیتها و الزامات واقعی رشد و توسعه ملی و بینالمللی کشورمان، دقت نظر ویژهای را برای انتخاب یک
رئیسجمهور جامع الشرایط بهکار بگیریم. در همین راستا و بر اساس محورهای متعدد تبلیغاتی که بهویژه در برنامههای تلویزیونی و مناظرههای کاندیداهای مربوطه مشاهده کردهایم، در برخی تریبونها و جلسات آنان شاهد نوعی از تمرکز حریصانه بر تبلیغات فریبنده و تلاش برای کسب قدرت با توهین آشکار به شعور و آگاهی مردم هستیم.