بازار خودروهای هیبریدی و برقی در جهان طی دهه گذشته، نه صرفاً به دلیل تمایل شخصی خریداران، بلکه بیشتر در نتیجه سیاستهای حمایتی دولتها، ارائه تسهیلات مالی و الزامات سختگیرانه زیستمحیطی رشد کرده است. تجربه جهانی نشان میدهد که حتی در کشورهایی با سطح درآمد بالا، این رشد عمدتاً به لطف یارانههای مستقیم و غیرمستقیم دولتی حاصل شده است.
در ایران اما با توجه به توان خرید محدود خانوارها و حساسیت بالای بازار نسبت به قیمت، گسترش واقعی خودروهای برقی و هیبریدی بدون پشتوانه حمایتی دولت و ایجاد مشوقهای مالی جدی برای مصرفکنندگان عملاً دستنیافتنی به نظر میرسد.