بالاخره پس از ماهها اختلال و قطعی فرساینده اینترنت بینالملل، در روزهای اخیر نشانههایی از اتصال دوباره شبکه جهانی دیده شد. دادههای زنده ترافیک اینترنتی از افزایش سطح اتصال ایران و دسترسی دوباره به برخی پلتفرمها حکایت دارد، اما این بازگشت، به جای آنکه پایانی بر نگرانیهای کاربران باشد، خود به آغاز وضعیتی تازه انجامیده است؛ وضعیتی مبهم و ناپایدار که میتوان آن را «برزخ پیامرسانها» نامید.
به گزارش اعتماد، جامعه امروز نه در وضعیت قطع کامل است و نه در شرایط دسترسی روشن و پایدار؛ بلکه در نوعی تعلیق فرساینده میان محدودیت و اتصال بهسر میبرد. نخستین وجه این برزخ، در سطح حقوقی و سیاستی آشکار میشود. یکی از نشریات در شماره تازه خود از رییسجمهوری، معاون اول او و وزیر ارتباطات به عنوان «مثلث شکستن طلسم اینترنت» یاد کرده است. همزمان، بیانیه تحلیلی شورای اطلاعرسانی دولت نیز با تشریح مبانی حقوقی، بر ضرورت آزادسازی اینترنت برای مشاغل، آموزش و اقتصاد دیجیتال تاکید کرده و میان «مخالفان دغدغهمند» و «اقلیت پرهیاهو» تفکیک قائل شده است.
اما همزمان، این اراده سیاسی، موانع حقوقی و دستورات موقت نهادهای قضایی در کنار عملکرد گزینشی رسانه ملی، پیامی متناقض به جامعه ارسال میکند. در چنین وضعی، یک پرسش اساسی مطرح میشود: آیا دسترسی به اینترنت یک «حق» است یا «امتیازی موقت»؟ مشکل فقط قطع یا وصل اینترنت نیست؛ مشکل، بیثباتی در تصمیمگیری و فرسایش اعتماد عمومی است. دومین وجه ا container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();