سما بابایی | رسول صدرعاملی بعد از هفت سال، فیلم جدیدی کارگردانی کرده است با نامِ «زیبا صدایم کن». تا همینجا هم اتفاقِ خوبی است؛ خوبتر اما خلقِ اثری است که مفهومِ «سینما» را یادِ آنانی میاندازد که در هجمهی آثارِ گیشهپسندِ این روزها، هنوز دل در گروِ آن پردهی نقرهای جادویی دارند. «زیبا صدایم کن» داستانِ همراهی پدر (امین حیایی) با دخترش (زیبا) در روزِ تولدش است، رسول صدر عاملی در کنارِ بهتصویر کشیدنِ یک رابطهی پرچالش میانِ یک دخترِ تنها و پدرِ نیمهمجنونش، بخشی از بارِ درامِ خود را به دوشِ شهر انداخته است. او با سالها پیشینهی کارگردانی و طراحی صحنه، خوب میداند که در سینما، مکانها چیزی فراتر از پسزمینهی صحنه هستند؛ برای همین نقش فعالی را برای خیابان در نظر گرفته و آن را بخشی جداییناپذیر از درام خود کرده و از ظرفیت آن برای خلق تنش، تضاد، و تحول شخصیتها بهره برده است.
به گزارش فیلم نیوز، فیلمهای بسیاری در سینمای ایران ساخته شده است که خیابان محل تلاقی اتفاقات بوده است. در این نوشته، به تعدادی از مهمترین فیلمهای خیابانی سینمای ایران پرداختهایم: