با ديگران ( ناصر ضميری) – (نيم از چهار)
فيلم ضميریِ سوژه ی خوبی دارد اما اولا از محافظه كاری های سازنده اش و ثانيا از كليشه پردازی ها ( بطور خاص در شخصيت پردازی) و كم رمقی داستانش ضربه می خورد . بعضی صحنه های بی نهايت كشدار فيلم ( كه عمدتا در چند قاب،گذر زمان و سردی فضا را می خواهند جلوه دهند يا فرضا فصل شام خوردن خانواده كه آدم را يادِ سريالِ « ستايش» می اندازد! و …) ، پتانسيل كلافه كردن هر تماشاگری را دارد . حداقل بيست و پنج دقيقه ی آغازين فيلم اضافی ست و تازه از حدودِ دقيقه ی سی ام قصه گفتنش را شروع می كند.( تمام آنچه كه در نيم ساعت اول میبينيم را می شود در چند ديالوگ بيان كرد كه تازه اگر بيان نشود هم خللی به خط اصلی داستان وارد نمی كند) ، ايده ی فيلم به اين شكل ، واقعا پتانسيل روايت در قالب يك فيلم بلند را ندارد و حداقل بايد در بطن آن از داستانك هايی استفاده می شد . دارم كم كم شديدا شيفته ی بازی های بابك حميديان می شوم اما ای كاش در اين فيلم و با اين لهجه ( كه معلوم است خيلی زور می زند تا درست در بياوردش) نمی ديدمش و سر آخر پديده ی جديد سينمای ايران ؛ اصرار بر خلق پايانِ مثلا باز كه در اين فيلم هم شاهدش هستيم . قصه را از يك جايی تمام نكرده رها كردن به امان خدا شده تعريفِ پايان باز انگار و اينجا هم فيلمساز يك شخصيت به قصه اضافه می كند و آن را ناتمام می بندد . اميدوارم جهت رعايتِ حالِ تماشاگرانِ گرامی هم كه شده فيلم به هنگام اكران عمومی اش در تدوين مجدد كوتاه تر شود .