بیگ بنگ: کهکشان‌ها عناصر اصلی کیهان هستند. ساختار برخی از آنها ساده و برخی دیگر پیچیده، است. در سال 1927 ستاره‌شناس آمریکایی، “ادوین هابل”، مدلی را برای طبقه‌بندی کهکشان‌ها به لحاظ نوع و شکل ارائه داد که یکی از اولین گام‌ها به سوی نظریۀ منسجمی از تکامل کهکشان بود. این مدل که به خاطر شکلش «چنگال هابل»(Hubble tuning fork) نامیده می‌شود، دو ویژگی اصلی را در نظر می‌گیرد: اندازۀ تحدب یا برآمدگی کهکشان و میزان باز یا بسته بودن بازوهای کهکشان. در حال حاضر محققان پروژۀ گلکسی زو(Galaxy Zoo) این طبقه‌بندی را به هم زده‌اند. این تحقیق از طبقه‌بندی‌های بیش از 6000 کهکشان استفاده کرده تا نشان دهد که همبستگی‌های «شناخته‌شده» بین این ویژگی‌ها، در این نمونه‌های بزرگ یافته نمی‌شود.
به گزارش بیگ بنگ، هنوز هم در کتاب‌های درسی نجوم به طور گسترده‌ای از “مدل هابل” استفاده می‌شود. مشاهدۀ کلیدی هابل این بود که کهکشان‌های دارای تحدب بزرگ‌تر احتمالاً بازوهای بسته‌تری دارند، که از مدل موج چگالی تشکیل بازوی مارپیچی به شدت حمایت می‌کند. اما این تحقیق جدید، که با مدل هابل تناقض دارد، هیچ ارتباط قابل توجهی بین اندازههای تحدب کهکشان و میزان بسته بودن مارپیچ‌ها نیافته است. این نشان می‌دهد که بیشتر مارپیچ‌ها امواج چگالیِ استاتیک نیستند.