پیادهروی اربعین به ایستگاه آخر رسید. حالا زائرها یکییکی بازمیگردند؛ با غبار زیارت بر چهره و جانهایی که پشت عمودها جا مانده است.
پیادهروی اربعین به ایستگاه آخر رسید. حالا زائرها یکییکی بازمیگردند؛ با غبار زیارت بر چهره و جانهایی که پشت عمودها جا مانده است. آنهایی هم که قسمتشان نشد پایشان به خاک عراق برسد، در همین خیابانهای شهر، پشت موکبهای خودمان، با یک استکان چای ابوعلی یا قدمزدن در راهپیمایی جاماندگان، دل خوش کردند به اینکه نامشان در طومار عشاق ثبت شود. اما قصه اصلی زیارت تازه از همین امروز آغاز میشود؛ درست از همان لحظهای که کلید را درون قفل درِ خانه میچرخانیم، کفشهای گردوخاک گرفته را پشت در جفت میکنیم و دوباره به متن زندگی روزمره بازمیگردیم.
اربعین امسال هم گذشت، اما پرسشی که اکنون میتوان مطرح کرد این است که چگونه میتوان آن ایثار، صبوری و حلاوت برادر بودن زیر پرچم حسین(ع) را از دل جادهها برداشت و با خود به خانهها، خیابانها و جمعهایمان آورد؟ برای پاسخ به این پرسش و بررسی راهکارهای امتداد زیارت در سبک زندگی؛ با سرکار خانم معصومه ظهیری، استاد حوزه و دانشگاه و کارشناس دینی به گفتوگو پرداختهایم.