در جنگهای مدرن قرن بیستویکم، محیط زیست دیگر قربانی جانبی و تصادفی درگیریها نیست، بلکه بهدلیل پیشرفتهای چشمگیر در فناوریهای نظامی، به یکی از میدانهای اصلی تخریب تبدیل شده است؛ سلاحهای دقیق هدایتشونده، بمبهای سنگرشکن، موشکهای دوربرد و مهمات با قدرت انفجاری بالا، امکان هدفگیری محیط زیست و زیرساختهای حیاتی را با دقت و مقیاس بیسابقهای فراهم کردهاند.
این فناوریها اگرچه گاه با ادعای کاهش تلفات غیرنظامی توجیه میشوند، در عمل ظرفیت بینظیری برای ایجاد آلودگیهای گسترده، پایدار و فرامرزی دارند؛ آتشسوزیهای کنترلناپذیر در تاسیسات نفتی و شیمیایی، آزاد شدن فلزات سنگین و مواد سمی از مهمات، آلودگی آبهای زیرزمینی و سطحی، آسیب به اکوسیستمهای دریایی و انتشار گازهای گلخانهای عظیم، همگی پیامدهای مستقیم استفاده از این فناوریها هستند.
برخلاف جنگهای کلاسیک که تخریب محیط زیست اغلب نتیجه جانبی نبردهای زمینی بود، جنگهای امروزی با تکیه بر قدرت هوایی و سایبری، قادرند در مدت کوتاهی خسارات زیستمحیطی چنددههای بر جای بگذارند.